جانِ كلامِ دوران به يادِ شاملو، بهروز داودی

شب نامه گفتگوهای زندان
شعر و سرود

جانِ  كلامِ  دوران

به يادِ  شاملو

ـ“با  اهل  خرد باش  كه  اصل  تن تو
گردى و نسيمى و غبارى و دمى است“ *ـ
دمى است تن را
و
جانِ ماندگارِ كلام را
باز دمى
زمزمه اى  است
در آستانه
به  يادكار ،  ماندگار
از رند نيشابور
در آستانه  كه ايستادى
تنها
 جرعه اى
از پياله ى  پيرِ شيراز
مجال تو بود
و
نواله ى  گنديده را
خورندِ يهوداىِ مجلس نشين
روا داشتى
چنان ، همچنان
 بر دوپاىِ انكار
انكارِ
جهالت  ،  قدرت
ايستادى
كه حكيمِ طوس
خود
به زبان  ،  به ميدان
درآمد
ـ“به نامِ  نكو  گر بميرم  رواست
مرا نام بايد كه تن مرگ  راست“ـ
در آستانه  ايستادى
و  „نازلى“ـ
 كه
سخن نگفت
سخن گفت
و
سرود ه ىِ  تو  سرود : ـ
بيتوته ى  كوتاهى بود اين جهان
كوتاه تر از آرزوىِ تو
كاش ميتوانستى
بر شانه هايت بنشانى
اين خلق بيشمار را
گردِ حبابِ خاك بگردانى
تا با دو چشم خويش ببينند
كه خورشيد شان  كجاست
در آستانه ايستادى
 و
هنوز
همچنان
در آستانه
ايستاده اى
پاريس  –  سپتامبر ٢٠١٨
ـ*  از آنجا كه عناصر چهار گانه تشكيل دهنده ى  حيات (خاك ، باد ، آتش ، آب )  در نگاهِ  خيام  معتبر دانسته ميشود  ،  نظرى بر آن است كه بايد اين مصرع  به گونه ىِ   :  ـ
 “ گردى  و  نسيمى  و  شرارى  و  نمى“
اصلاح شود. ـ

Keine Kommentare

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.

Diese Website verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre mehr darüber, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden.

مریم مجیدی نویسنده مارکس و عروسک
شعر و سرود
تبعيدى ها، بهروز داودى

تبعيدى ها*ـ پدر سايه اى  پنهان بر ديوار مادر چهره اى  پوشيده  دامنى بلند كشان ، كشان بر زمين و  دخترك شبحى سبكبال پاهائى كه  تكان مى خورٓد در هوا در باد رازى است نهفته  در مشت ها شان كه اين ،  هر سه  اش پوشيده  مى دارند رازى حك …

مریم مجیدی نویسنده مارکس و عروسک
شعر و سرود
زيرِ درخت سيب، بهروز داودى

زيرِ درخت سيب براى مريمِ*  سال هاىِ دور توى  باغچه ى  خانه زير درخت سيب كتاب هايش را زيرِ خاك   مى كند عمو سامان همان جائى كه ديروز بابا توىِ  نايلون هاى  تميز زيرِ خاك كرد عروسك هاىِ من را از پنجره ى  آشپزخانه همه اش  به كوچه نگاه …

خاوران
شعر و سرود
نم نمِ باران، بهروز داودى

نم نمِ  باران براى    س  پ آن جا كه پيش از تو زودتر از صبحِ   زود به   خيابان  ميزند نم نمِ  باران تا با لطافت  مادرانه پلك هاىِ نيمه  بسته و چشم هاى خواب آلودت را  باز نگاه دارد و  جاى جاىِ زخم هاى ديروز تو  را با …

%d Bloggern gefällt das: