| ||
|
کشتار زندانیان سیاسی در دهه 60 را همراه با خانواده های زندانیان سیاسی در ایران محکوم کنیم !!
در آستانه بیستمین وبیست وهفتمین سال از سیاهترین روزهای جنایت و سرکوب واعدام هزاران زن ومرد آزادیخواه قرار داریم .هزاران انسانی که در راه بشریت وحقوق انسانی شجاعانه قدم گذاشتند وبا رژیمی که تا دندان مسلح بوده و هست ،مقابله کردند وحتی با بر پا شدن هزاران ،کمیته ،سپاه و زندان های وحشت وبنای چوبه دار واعدام وشکنجه های قرون وسطایی جمهوری اسلامی عقب ننشستند وبراستی تاریخ را از آن خود کردند و این سالها را به اسم خود و با دهه 60 نوشته وخود وعقایدشان را جاودان برتاریخ انسانی نگاشتند .. آیا میدانیم آنان چه کردند،آنان با مقاومت خود علیه یک رژیم سرکوبگر اسلامی - سرمایه داری مرزهای توحش را در غالب قوانین، نرم وجامعه اسلامی در هم شکستند و برای نسل ها ی آینده امید وآگاهی را به جای گذاشتند. اما میدانیم که جمهوری اسلامی از فردای روی کار آمدن،با برنامه سیستماتیک سرکوب ،زندان ،شکنجه واعدام نسل جوان وپیگیر جامعه رادر دستور کار خود قرار داد. سرکوب و اعدام درفرودگاه وبیمارستانهای کردستان،اعدام در پشت بام مدرسه علویه و ترور نیروهای سیاسی.... وبدام انداختن هزاران زن و مردوکشاندن آنان به زیر تخت شکنجه های قرون وسطایی وبا دادگاههای "بیدادگاه" چند دقیقه ایی اعدام ونسل کشی را آغاز کرد.
سرکوب سال 60 آغاز گردید .سال 60 از سیاهترین روزهای تاریخ بشری که ماشین سرکوب هر روزه با اعدام زندانیان سیاسی وعلنی کردن آن در مطبوعات رژیم به بیرون داده می شد وهر روزه این ماشین وحشت وسرکوب به مدارس ،دانشگاه ،کارخانه ومحل کار وخانه ها هجوم برده و و بخشا برای مغدوش کردن افکار عمومی با اتهامات واهی وساختگی برای مردان از جمله اعتیاد وبرای زنان خراب وفاحشه - تن فروش - روانه زندانها میکردند ودرداخل زندان به اتهامات سیاسی وارتباط تشکیلاتی بازجویی وشکنجه و به اعدام سپرده می شدند، در بین اعدامیان از دختران 13 ساله تا زنان باردار وزنان همراه با کودکان ومادران بالای 60 سال در بین اعدام شده گان قرار داشتند، برای رژیم نه سن وسال اعدامی نه موقعیت جسمی ونه جنسییت زندانی در سرکوب نقش نداشت وهمه را برابر به نابودی می کشاند.
روند سالها زندان وشکنجه وعقب نشینی نکردن زندانیان زن و مرد در زندانها،زندان را به یکی از نیروهای بزرگ اپوزیسیون در مقابل رژیم جمهوری اسلامی تبدیل کرد. در مرداد 67 جمهوری اسلامی با قطع ملاقات وارتباط با دنیای خارج از زندان با فرمان خمینی بیدادگاههایی را در زندان بر پا کرد.هزاران زندانی سیاسی که سالها قبل بازجویی و شکنجه وحکم گرفته بودند به بیدادگاهها فراخوانده شدند ، از اوایل مردادماه بسیاری حلق آویز شدند ودر بند زنان با بازجویی های مکرر وناخواسته به دو گروه عقیدتی تقسیم کردند، زنان مجاهد را منافق وحکم، مرگ و چوبه دار بود وزنان چپ محارب با خدا نامیده شدند و از آنجایی که قوانین اسلام زنان کافر را نیمی از مردان می نامد به شلاقهای پنج باره سپردند تا در زیر شکنجه وشلاق نمازشان را بپیذیرند تا مسلمانشان کنند ،اما نتوانستند....در آن روزهای سیاه سال 67 صد ها زن زندانی سیاسی به تفتیش عقاید جمهوری اسلامی ووزارت اطلاعات مستقر در زندانها نه گفتند وبا اعدام خود یادشان را همیشگی ساختند.
کارراز زنان ضمن گرامیداشت یاد هزاران زندانی سیاسی اعدام شده که بر عقاید خود پافشاری کردند ،درود می فرستد وبا خانواده های آنان که هر ساله در خاورانها برنامه های گرامیداشت را برگزار می کند اعلام همبستگی کرده وبنوبه خود در راه آزادی زندانیان سیاسی ولغو هر گونه شکنجه وزندان واعدام تلاش و مقابله می کند.
کارزارمبارزه برای لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازاتهای اسلامی علیه زنان اگوست 2008
| ||