| ||
|
کارگران درجه دو آمریکایی اقتصاد بحرانی آمریکا میلیون ها آمریکایی را به صف کارگران پاره وقت که شدیدا مورد استفاده قرار می گیرند، رانده است. معمولا به کارگران پاره وقت نسبت به کارگران تمام وقت دستمزدی کمتری پرداخت می شود و آن ها امتیازات کمتری دارند. دیگر این که با آن ها به عنوان کارگر درجه دو، که زمانی طولانی است که بخشی ویژه از نیروی کار را تشکیل می دهند، رفتار می شود. در چند سال اخیر، آن ها همراه با کارگران فصلی تقریبا بیش از یک چهارم نیروی کار آمریکا را تشکیل داده اند. بسیاری از کارگران پاره وقت زن هستند. اغلب آن ها برای کمک به درآمد خانواده کار می کنند. بسیاری از آن ها انتخاب دیگری جز قبول کارهای پاره وقت ندارند، زیرا مشاغل تمام وقت یا امکاناتی که آن ها بتوانند هنگام کار، کودکان خود را برای مراقبت در آن جا بگذارند در دسترس ندارند. با این همه، آن ها کارهای تمام وقت را ترجیح می دهند. اصولا تمام کارگران مایل اند که از وضعیت درجه دو بودن خلاص شوند. در بسیاری از جاها، برای مثال، پاره وقت ها برای همان مقدار کاری که تمام وقت ها انجام می دهند دستمزد کمتری می گیرند. کارفرمایان تنها برای کمتر از نیمی از کارگران پاره وقت بیمه درمانی و بازنشستگی پرداخت می کنند ( یعنی بیش از 50٪ این کارگران هیچ گونه بیمه و یا بازنشستگی ندارند و تا حدودی می توان آن ها را با کارگران قراردادی و سفید امضا در ایران مقایسه کرد.م). کم پیش می آید که اتحادیه ها در برابر اعمال مستبدانه کارفرمایان از کارگران پاره وقت حمایت کنند. این کارگران امنیت شغلی بسیار کمتری دارند. آن ها برای ترقی در راه دستیابی به شغلی با درآمد بالاتر یا اصلا شانس ندارند یا شانس بسیار کمتری دارند. اشتغال گسترده کارگران به مشاغل پاره وقت هم چنین بار پرداخت کنندگان مالیات را افزایش می دهد ( زیرا تنها کارگران بخش های مختلف هستند که بدون کم و کاست و سرهرماه از دستمزدشان مالیات کسر می شود و به صندوق دولت واریز می گردد. برای سرمایه داران مسئله طور دیگری است. آن ها به شیوه های مختلف از پرداخت مالیات طفره می روند. پول تعمیرات و ایجاد دفاتر جدید و مدرن، پول وسایل حمل و نقل مدیران و دست اندرکاران به صورت خرید اتومبیل های آخرین سیستم، کمک هایی که به احزاب یا نمایندگان مجلس برای استفاده از آن ها جهت مقاصد خود می کنند، کمک های خیریه که با بوق و کرنا در مطبوعات اعلام می شود؛ همه و همه به حساب مالیات نوشته می شود و از میزان مالیاتی که باید بپردازند می کاهد. م). زیرا محرومیت کارگران پاره وقت از بیمه و امتیازات دیگر آن ها را مجبور می کند که به کمک های دولتی در این زمینه ها مثل مراقبت بهداشتی و سایر خدمات ضروری دولتی روی بیاورند( قابل ذکر است که دولت ها موظفند برای همه شهروندان امکانات بهداشتی رایگان با کیفیت خوب فراهم سازند و هیچ انسانی نباید به دلیل بیکار بودن یا پاره وقت بودن یا خانه داربودن از بهداشت و بیمه درمانی محروم باشد.م). یک گزارش جدید در نیویورک تایمز تخمین می زند که در ماه های اخیر کار تمام وقت حدود 4 میلیون آمریکایی به کار پاره وقت تبدیل شده است. چنین کاهشی در کار تمام وقت از سال های دهه 1950 به این سو بی سابقه است. این امر دامن بیش از پنج میلیون آمریکایی را گرفته است، یعنی کارگرانی را که ساعات کارشان تقلیل یافته است و یا کارگرانی که کوشش های شان برای دستیابی به مشاغل تمام وقت به نتیجه ای نینجامیده است. از سال 1995 کارگرانی که به طور ناخواسته به کارگران پاره وقت تبدیل شده اند بیش از هر زمان دیگر بوده است. کارفرمایان با این هدف که از توفان های اقتصادی ای که به کشور می تازد بگذرند، ساعات کار کارگران را کاهش داده اند. آن ها با این کارشان امکان می دهند که کارکنانشان حداقل شغل خود را حفظ کنند (به کارگران می گویند که برای حفظ مشاغل شان آن ها دست به این کار زده اند یعنی این کار را لطف خود به کارگران نشان می دهند.م). البته این کار دستمزد کارگران را کاهش می دهد- برای بسیاری از کارگران این امر دستمزدها را به نصف یا بیشتر از نصف تقلیل می دهد. بسیاری از کارگران با نارضایتی و با این امید که با رشد اقتصاد دوباره به سرکار برگردند کاهش ساعات کار و یا مرخصی بدون حقوق را به اجبار می پذیرند. دیگران حق انتخاب ندارند. اول ساعات کارشان کاهش می یابد و سرانجام به کارشان خاتمه داده می شود- همین است که هست و چون و چرایی در آن نیست. تایمز می نویسد، کارشناسان بسیاری پیش بینی می کنند که اگر اقتصاد به زودی بهبود نیابد نه فقط جمعیت کارگران پاره وقت افزایش خواهد یافت بلکه شاهد بیکارسازی های بسیار بیشتری خواهیم بود. فریده ثابتی اوت 2008 منبع :zNet نویسنده گزارش : Dick Meister اهل سانفرانسیسکو است و نیم قرن است که به عنوان خبرنگار مسایل کارگری و ویراستار مقالات کار می کند. | ||